Frieder Jan Moerman

Ik weet niet waarom ik fotografeer. Ik weet waarom ik schrijf, simpelweg om dingen van mij af te schrijven. Het stuk papier is dan mijn psycholoog. Of een vriend. Eerder een vriend. Een stille vriend. Dat is soms aangenamer dan een niet zo stille vriend.
De camera is ook zo'n stille vriend. Als een hond, mee op een uitje. Kakzakjes kan ik alvast thuislaten dan. Het geeft me iets om handen. Iets in mijn handen. Als een sigaret. Om aan te prullen. Om mee bezig te zijn. Om niet te hoeven communiceren met mensen. Om geen energie te verspillen aan in het plaatje te passen. Om plaatjes te maken. Een gespreksonderwerp.
Ja, een gespreksonderwerp. Het trekt ook meisjes aan, een fotograaf. Zoals een sigaret. Een kunstenaar, dat is sexy, hè. De bijsmaak, daar komen ze pas achteraf achter. Sigaretten noem je al snel stinkstokken. En zo is samenleven met een getormenteerd persoon dat een kunstenaar is — dat stereotiep is waardheidsgetrouw, I kid you not — geen pretje. Ook leven ze niet lang, rokers en kunstenaars. Er is ook een cocktail van beide te verkrijgen. Rokende kunstenaars. Nu in aanbieding. Extra korting.
Uh, ik bedoel extra korte levensduur.
Ik ben 'straight edge', ik rook niet. Dan maar fotograferen.
Ergens bij horen zonder erbij te horen. Wat een paradox. Een camera is een nuttig werktuig voor niet-rokende sociaal onbeholpen personen.

 

Frieder Jan Moerman
Frieder Jan Moerman
Frieder Jan Moerman

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by