Hanne Vermeulen

Een tak met slapende ogen

Niet dat ik iets zinnigs te zeggen heb.
Niet dat ik ook maar iets te zeggen heb, iets nieuws kan
zeggen. Ik kan toch moeilijk niets zeggen? Geen mening
hebben? Geen mening tonen? Niets tonen? Niet proberen
vernieuwend te zijn?
Waar woorden stikken in overbodigheid en mijn denken in nietszeggendheid is gehuld, zal ik toch proberen om iets
te zeggen. Als een kanttekening, een voetnoot. Dapper. (Vermeulen,2017)

 

In een jaar waarin ik gericht naar iets toe wou werken, een doel wou hebben, heb ik mezelf opnieuw leren schrijven en om bewuster te gaan kijken. Bewuster te gaan waarnemen. 
Vanuit een proberen om kinderlijke verwondering terug te vinden. Met een eerste blik en met antennes op scherp.
Vanuit een gevoeligheid voor het taalspel van specifieke zinnen en beelden heb ik een ontvankelijkheid ontwikkeld die resulteert in fragiele tekeningen en meer uitgesproken tekeningen die meer 'power' bezitten. Beelden die door het samengaan met andere beelden of zinnen gaan wringen.
Net zoals de mist verschillende aspecten voorzichtig te voorschijn laat komen, heb ik geprobeerd om ditzelfde principe in mijn werk toe te passen.
Een spel tussen het aanwezige, het herkenbare, en het afwezige of wat moet verschijnen. Een minimaal beeld. Een minimaal werk.
Een werk dat een boek werd. Een blader boek.
Een boek waarin je ogen kunnen ontdekken.
Met een zekere ontroering.  

Downloads

Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen
Hanne Vermeulen

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by