Maarten Peeters

illustratie/beeldverhaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een natte vinger in een tas droge poedersoep.

De waterkoker wat vroeger afzetten;

het meisje houdt niet van verbrande lippen.

De jongen giet het dampende water uit,

maar halfweg doet ze hem ophouden.

“Dikke soep is veel lekkerder!”

De jongen kijkt verwonderd naar de kleine hapjes,

uit haar dichtgevouwen, onbelegen boterham.

Ze zucht, gaat rechtop zitten en kijkt naar beneden.

Ze maakt bolletjes van het versleten wollen laken,

En verzamelt ze op haar knie in een hoopje.

De jongen voelt het al aankomen op voorhand,

En ze merkt het.

Tranen lang, zonder een woord te zeggen.

Hij gaat naast haar zitten, schuift wat verder weg.

Zachtjes vraagt hij om die helende woorden.

Het meisje bekijkt hem met waterogen en wacht.

Heel even is ze weer terug, en hij huilt erom.

Maar ze staat op en schreeuwt net het omgekeerde,

alsof alles alleen zijn schuld is.

Terwijl hij luistert verdwijnt ze langzaam voor zijn ogen.

Hij beeldt zich in weer een zachte stem te horen.

Eén die hem wel eens deed dromen,

van een wereld net ietsje anders.

Plots voelt ze dezelfde pijn die hij voelt.

Haar gehuil gaat nu niet meer om woede,

maar om het besef dat het hier en nu voorbij is.

Waarom loopt het allemaal zo anders,

dan hoe ze het zich hadden ingebeeld?

“Van mij mag je nog wel blijven hoor…”

Maar het meisje had al iets anders in gedachten.

Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters
Maarten Peeters

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by