Niels De Meirleir

Niels De Meirleir studeerde atelier Mixed Media aan Sint-Lucas in Gent en behaalde zijn master in de beeldende kunsten met Esther Venrooy en Bart Geerts als promotoren. Switchend van performance, foto- en videobeeld en interventies in zowel de openbare als privéruimte ontstaat zijn praktijk voor het grootste deel uit twee vragen: "Hoe kan ik een lichaam plaatsen en laten samensmelten met een welbepaalde architectuur?","Hoe kan ik een sterke beeldende uitspraak doen met zo weinig mogelijk middelen?" Hoe hij de ruimte kan benutten en naar zijn hand kan zetten is een terugkerend thema. In zijn werk zet de kunstenaar zijn lichaam en taal in als elementen van een universele kijk op de wereld. Via verschillende poetische en allegorische invalshoeken verkent hij zijn positie van mens en kunstenaar in de wereld rondom hem en door middel van metaforische elementen en een fascinatie voor het autonome beeld probeert hij zichzelf een plaats toe te wijzen binnen het hedendaagse.

Lecture de l’espace, het lichaam als ruimte

Beste, Ik moet iets uittekenen, iets op een rij zetten.

Het merendeel van mijn praktijk bestaat uit het maken van performances, een medium waarin beweging en ruimte steeds samenvloeien, twee begrippen waar ik de laatste tijd meer en meer gevoeliger voor wordt en die een zeker bewustzijn bij me oproepen. (of zouden oproepen). Ik maak een onderscheid tussen twee begrippen:

1. Enerzijds beweeg ik me voort in de publieke ruimte, dat wil zeggen de ruimte die gekenmerkt word door een ‘openbaar karakter’. Ik denk hierbij aan een station, een park, een winkelstraat, een bioscoop,... Het is een ruimte die voor iedereen toegankelijk is. Openbare ruimte is de gemeenschappelijke fysieke ruimte die leden van een samenleving hebben, inclusief de daarop betrekking hebbende mentale en sociale ruimte.

2. Het volgende definieer ik als private ruimte. Hiermee bedoel ik een privehuis, een atelier van iemand,... Deze term slaat ook op mijn lichaam als ruimte. Wat begint bij het gegeven van het lichaam in de ruimte, wordt verbogen naar het lichaam als de ruimte. Kort door de bocht kunnen we stellen dat

lichaam = ruimte, ruimte = lichaam

Als we de definitie van de performancekunst er dan bijhalen dan zien we dat het lichaam (van de betreffende kunstenaar) zich verhoudt tegenover de ruimte.

En dat deze twee niet zonder elkaar kunnen. Maar wat als het lichaam dan ook als een ruimte gezien wordt? Spreken we dan over een ruimte die zich verhoudt tegenover de ruimte? Is het wel juist om mijn lichaam ook als een ruimte te laten gelden?

ruimte = ruimte

Ik ben me ervan bewust dat het belangrijk is om deze dingen in vraag te blijven stellen, dat de ruimte moet opgaan in de ruimte, dat ze bewust worden van elkaar, dat ze niet meer zonder elkaar kunnen, dat ze elkaar blijven uitdagen. Ik wil als het ware mijn ruimte bewonen, meester worden van hem. Hem verpulveren, vernietigen, binnenstebuiten keren. Wat houdt het toe-eigenen van een plek precies in? Me één maken met hem, ik ben een ruimte en als een ruimte zal ik me gedragen.

Niels De Meirleir
(c) Niels De Meirleir
Niels De Meirleir
(c) Niels De Meirleir
Niels De Meirleir
(c) Niels De Meirleir
Niels De Meirleir
(c) Niels De Meirleir
Niels De Meirleir
(c) Niels De Meirleir

Medestudenten

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by