Paulien Goris

BLACK - WHITE

Ik ben altijd al “anders” geweest dan de doorsnee anderen.

Al van kindsbeen af kon ik geen twee minuten stilzitten, ratelde ik aan een stuk door, had een enorm gedetailleerd geheugen en een indrukwekkende woordenschat voor mijn leeftijd.

Na vele testen concludeerde men dat ik NLD (Non-verbal Learning Disorder) had.

Een typerend iets aan NLD’ers is dat we non-verbale communicatie niet vatten. We moeten het leren begrijpen door enkel hetgene op te vangen wat er gezegd wordt. Dit maakt het niet gemakkelijk, aangezien 65 procent van de communicatie tussen mensen non-verbaal verloopt.

Doordat ik zo anders was dan mijn leeftijdsgenoten en vaak nogal naïef was, was ik een gemakkelijk doelwit voor pesterijen. Dagelijks werd ik door hen vernederd. Hierdoor kwam ik stilaan in een depressie terecht.

Dankzij de steun van mijn familie kwam ik er gelukkig weer bovenop.

Nu, enkele jaren later kunnen mijn stemmingen nog steeds fel omslaan, van gelukkig naar diep in de put.

Dit blijft me achtervolgen door de gebeurtenissen van het verleden.

Mijn zelfbeeld is ook nog steeds laag, de schaamte voor mijn lichaam en mezelf zijn groot.

Maar dankzij strategieën die ik ontwikkeld heb, gaat het gemakkelijker.

Hoewel ik nu toch enkele trouwe vrienden heb en natuurlijk ook mijn familie, blijft het soms toch moeilijk.

Ik neem de kijker mee in een reeks zelfportretten in dialoog met landschappen waarin ik mijn soms negatieve gevoelens, dromen, heden en verleden wil overbrengen

Paulien Goris
Self Portrait
Paulien Goris
Landscape
Paulien Goris
Landscape
Paulien Goris
Landscape
Paulien Goris
Self Portrait
Paulien Goris

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by