Het fotografisch werk van RRonny Smedts onderzoekt natuurlijke en ecologische rampen en de gevolgen ervan op korte en langere termijn in een (inter)nationaal perspectief.

Het onderzoekt hoe de kunstenaar een autonome positie kan innemen ten opzichte van de mondiale nieuwsstroom van beelden.

 

Er is de vaststelling dat natuurlijke, ecologische en oorlogsrampen, ondanks hun uiteenlopende oorzaken, een aantal fundamentele zaken gemeen hebben. 

Enerzijds is er een kortstondige media-aandacht die evenwel snel weer verdwijnt, terwijl de problemen ter plaatse vaak even groot blijven, jaren na de feiten.

Anderzijds is er de vaststelling dat er een fundamenteel tekort is aan beeldmateriaal die de ramp contextualiseren. Het materiaal dat te zien is tijdens de enorme media-aandacht die een ramp krijgt, is heel vaak gerealiseerd op een beperkte plaats en beperkte tijd. 

Zo zijn bv. nagenoeg alle in de wereldwijde media verschenen beelden over the Aceh Tsunami 2004, op 3 a 4 dagen gemaakt, op 1 plaats, nl Bandah Aceh, terwijl het hele tsunami gebied meer dan 1000 km bestreek. In de weken of jaren na de feiten, is er nauwelijks publiek getoond beeldmateriaal. 

Zo zijn bv. alle beelden over de Myanmar Nargis ramp uit 2008 gemaakt rond Bogalay, in de centrale Irrawaddy delta (voornamelijk door BBC met uitzondering van mijn eigen beelden die in de westelijke delta gerealiseerd zijn), terwijl er geen beelden zijn gepubliceerd over bijvoorbeeld de oostelijke delta.

 

De gepubliceerde instant rampenfotografie is voornamelijk op zichzelf gericht, nl hoe op zo kort mogelijke tijd, op een beperkte plaats, zo spectaculair mogelijk beeldmateriaal vergaren, om hiervan zo zoveel mogelijk te kunnen publiceren (en dus geld te kunnen verdienen)

Mensen en feiten worden door de vaak sensationele kanten van de instant rampenfotografie uit hun context gehaald. Welke positie de autonome fotograaf kan innemen wordt in het werk van RRonny Smedts telkens opnieuw bevraagd

Niet enkel wat media-aandacht betreft, zoals hierboven beschreven, maar ook op sociologisch vlak zijn er gemeenschappelijke factoren. Hoe mensen rampen in de hand werken en achteraf aanpakken. Hoe dat geteisterde landschap op lange termijn evolueert en de levenswijze van de mensen bepaalt.

‘De mensen in hun levenscontext vertegenwoordigen een bredere gemeenschap, waarvan de meeste gezichten en plekken nooit in beeld zullen komen. Hoeveel levenskansen bezaten ze voor de ramp en welke hoop kunnen overlevenden over vijf of tien jaar koesteren? Komt het landschap deze ramp wel ooit helemaal te boven? Er is op termijn meer nodig dan monden voeden en wonden verzorgen. Rijstvelden moeten bebouwbaar zijn, woningen heropgericht, wegen en communicatie hersteld, overlevende groepjes mensen opnieuw in grotere verbanden geïntegreerd.  Die mensen verwachten een toekomst die verder reikt dan een kortstondige mediabelangstelling en medelijdende gebaren’ Filip Luyckx in tijdschrift Sint Lukas Galerie Brussel, nr 3 2008 p 32

RRonny Smedts werk gaat dus om keuzes die een fotograaf kan maken bij onderwerpen met een sociale ondertoon in het algemeen, en rampen in het specifiek. 

Bovendien wil hij via de beelden de kijker laten nadenken over hoe de instant rampenfotografie mensen en feiten van context isoleert 

©2018 LUCA School of Arts. Lees onze gebruiksvoorwaarden en privacybeleid.

website by